در روزهای کهن ، هنگامی که نخستین لرزش سخن به لب هایم آمد ، از کوه مقدس

بالا رفتم و با خدا گفتم : ( خداوندگارا ، من بنده توام ، اراده پنهان تو قانون من است

و تا ابد تورا فرمان بردارم .) اما خدا پاسخی نداد ، و مانند طوفانی سهمگین گذشت

آنگاه پس از هزار سال از کوه مقدس بالا رفتم و باز با خدا گفتم  :( آفریدگارا ، من

بنده توام ، من آفریده توام ، تو مرا از گل ساختی و من همه چیزم را از تو دارم .)

اما خدا پاسخی نداد و مانند هزار بال تیز پرواز گذشت .

آنگاه پس از هزار سال باز از کوه مقدس بالا رفتم و با خدا گفتم : ( ای پدر ، من

فرزند توام ، تو با رحمت و محبت مرا به دنیا آوردی و من با محبت و عبادت

ملکوت تو را به ارث می برم .) اما خدا پاسخی نداد و مانند مهی که تپه های

دوردست را می پوشاند گذشت .

آنگاه پس از هزار سال باز از کوه مقدس بالا رفتم و با خدا گفتم : ( خدای من ،

 ای آرمان و سرانجام من ، من دیروز توام و تو فردای منی ، من ریشه توام در

خاک و تو گلاله منی در آسمان و ما با هم در برابر خورشید می بالیم . ) آنگاه

خدا بر من خمید و در گوشم سخنان شیرینی به نجوا گفت ، و مانند دریایی که

جویباری را در بر میگیرد مرا در برگرفت .

و هنگامی که به دره ها و دشت ها فرود آمدم خدا هم آنجا بود .